Rozdział II ~*~Meg~*~

Rozdział II

~*~ Meg ~*~

Weszliśmy do windy w stylu art déco, która w środku była właściwie jednym wielkim lustrem. Lilly stała pomiędzy nami, oparta o moje nogi. Jake oparł się o jedną z lustrzanych ścian i zaczął bawić się białym iPhone'm. Wjechaliśmy na ostatnie piętro, a drzwi otworzyły się wprost na przestronny apartament. W salonie zobaczyłam dwójkę dzieci o blond włosach i dwójkę ludzi, dziewczyna wyglądała na matkę dwójki, a chłopak miał ten sam morski odcień oczu.

-To Annabeth i Percy, a ta dwójka urwisów to Thalia i Charles. - wyszeptał mi do ucha Jake. Poprowadził nas do jasnej kuchni, postawił torbę z zakupami na granitowym blacie obok mojego plecaka. Wskazał nam gestem, abyśmy usiadły na czarnych krzesłach, a sam zaczął przeglądać pocztę. Chwilę później, podeszła do nas kobieta po trzydziestce i podała nam po szklance lemoniady. Lilly momentalnie przypięła się do słomki,ja tylko przesuwałam palcem po brzegu szklanki.

-Możesz się napić. Nie jest zatrute. - chłopak podniósł wzrok znad listów.

-Nie o to chodzi. - wpatrywał się we mnie uparcie, więc upiłam łyk. Najwyraźniej zadowoliło go to, bo wrócił do przeglądania papierów.

-Czemu nam pomogłeś ? - spytałam

-A czemu nie ? - odpowiedział pytaniem na pytanie.

-To nie odpowiedź. - zaprotestowałam

-Uznałem, że tak będzie właściwie, zadowolona ?

Przytaknęłam, ale nie była to dla mnie wystarczająca odpowiedź.

Usłyszałam znajomą melodię z 'Króla Lwa'.

-Oglądają 'Króla Lwa'. Meggy, mogę też iść oglądać ? Mogę ?

-Ja... Nie wiem.

-Jake, mogę ? Mogę, mogę, mogę ? - zaczęła wesoło podskakiwać

-Oczywiście, że możesz, królewno. - wziął ją na ręce i zaniósł do salonu.

Siedziałam w kuchni sama, kiedy usłyszałam głos osoby stojącej w drzwiach :  

-Kim ty jesteś ? - powiedziała to dziewczyna z krótkimi, ciemnymi włosami i przenikliwymi, zielono-złotymi oczami wypełnionych wściekłością. Była trupio blada, ale niezaprzeczalnie piękna. Ubrana w czarne legginsy, białą luźną koszulkę z symbolem anch i wysokie, czarne botki. Słowem, musiała to być legendarna Alexis.

-Ja... - nie wiedziałam co powiedzieć - Ty musisz być Alexis.

-Tak, to ja. Ale kim jesteś ty ? - ostatnie zdanie wycedziła przez zęby.   

-Ja... - znów nie wiedziałam co powiedzieć. To chyba przez jej wygląd, kojarzyła mi się z kobrą, która hipnotyzuje swoje ofiary przed atakiem. I rzeczywiście, czułam się jak takie małe, bezbronne zwierzątko. - Twój brat mnie tu przyprowadził. - jedyne co przyszło mi do głowy.

-Nie dziwię się. Zawsze miał dziwne podejście do pomagania innym. Ale ile razy mam pytać 'Kim jesteś ?' zanim się tego dowiem ?

-Jestem Meg, właściwie Margaritte. Miło mi Cię poznać. - wyraz jej twarzy zmienił się momentalnie.

-Ach tak. - uśmiechnęła się promiennie. - Więc co tu robisz ? A właściwie robicie ?

-My uciekłyśmy z domu. Moja siostra i ja. Twój brat nas znalazł i przyprowadził tutaj.

-Rozumiem, a uciekłyście, bo ?

Nie odpowiedziałam. Nie potrafiłam, nie wiem czemu.

-Przepraszam, nie musisz nic mówić.

-Nie, po prostu... To trudne. - patrzyła się na mnie, oczami, które z oczu wściekłej kobry zmieniły się w oczy małego szczeniaczka - łagodne i urocze. Zaczęłam opowiadać : o mamie, która umarła wracając z pokazów w Mediolanie, o pijaństwie i depresji ojca, o Lilly, o naszej ucieczce, a w końcu o tym, jak znalazł nas Jake.

-I masz tylko 17 lat ? - spytała

-No tak.

-Twoja mama była projektantką ?

-Byłą top modelką. To miał być jej ostatni pokaz, przed ostatecznym końcem kariery. I nie wątpliwie był.

-Pamiętam ten wypadek. Byłam wtedy w Mediolanie, na tych pokazach.

-To ile masz lat ?

-Pię... Piętnaście lat miałam, kiedy zdarzył się ten wypadek.

-Nie wyglądasz na 20 lat. To znaczy... przepraszam, ale...

-Och, nie szkodzi. - uśmiechnęła się- Wiem, że nie wyglądam, ale w końcu wiek to tylko liczba.

Spojrzała na srebrny zegarek w kształcie kwiatu, który miała na nadgarstku.

-Cóż, zrobiło się trochę późno. Na pewno obie jesteście zmęczone. Vivienne ! -zawołała.

-Tak, pani ? - spytała kobieta, która wcześniej podawała nam lemoniadę.

-Przygotujcie pokój gościnny dla dwójki osób.

-Czy to wszystko ? 

-Hm... Niech Santiago zadzwoni do Marca i potwierdzi jutrzejszy obiad. To wszystko.

Kobieta odeszła, a my skierowałyśmy się do salonu. Cała czwórka bawiła się w najlepsze. Tak, powiedziałam czwórka, Jake bawił się wraz z nimi, z równą radością. Lilly siedziała na piersi chłopaka, a blond bliźniaki, bo musiały być bliźniakami, biegały wokół nich.

-Lil, chodź. - zawołałam ją.

-Czemu ? Bawimy się - cała czwórka przerwała grę w 'męczenie Jake'a'

-Właśnie. Czemu ? - dołączył się ten ostatni.

-Bo masz braciszku, lat osiemnaście, a nie osiem. Później się pobawicie. - stwierdziła Alexis

-No dobrze. - oboje się zgodzili, Lilly podbiegła do mnie a chłopak, usiadł.

-Zaprowadzę was na górę. - zaproponował

Zgodziłam się. Weszliśmy po szklanych, kręconych schodach na piętro, którego fragment był czymś w rodzaju galerii widokowej. Z jedej strony widok na przestronne mieszkanie, a z drugiej... zapierająca dech w piersiach panorama Manhattanu.

-Tutaj macie łazienkę, a tam będziecie spać... Słuchasz ty mnie ?

-Co, co mówiłeś ? - spytałam przywrócona do rzeczywistości.

-Piękne prawda ? - podszedł tak blisko, że czułam na szyi jego ciepły oddech.

-Dziękuję. - odwróciłam się. Nasze twarze dzieliły centymetry. Jake zmniejszył ten dystans o połowę. Widziałam odbicie własnej twarzy w jego ciemnych tęczówkach. Jego usta były tak blisko, czułam jego ciepło. Pochylił się jeszcze bardziej i...

-Nie masz za co. Jesteś tego warta. - uśmiechnął się i odsunął ode mnie. Zbiegł na dół, a ja stałam oniemiała i patrzyłam za nim. W końcu westchnęłam i powiedziałam :

-Chodź mała, trzeba Cię umyć.