Rozdział IV ~*~Alexis~*~

Rozdział

IV

~*~Alexis~*~

Moja nocna podróż nad Nowym Jorkiem skończyła się na wybrzeżu East River. Tam już ktoś na mnie czekał. Anubis - pewnie kojarzycie postać strażnika śmierci, o głowie szakala, który waży serca zmarłych na wadze Maat, wraz z piórem prawdy. Podstawowy błąd. No, rzeczywiście większość ludzi widzi go właśnie tak, ale ja widzę go jako chłopaka. I to nie byle jakiego chłopaka. Jeśli kiedyś spotkacie w okolicy cmentarza, krypt, albo miejsc dawnych bitew czy katastrof chłopaka w wieku około 16 lat, z lekko indiańską urodą, długimi prawie do ramion, czarnymi włosami, ubranego w ciemne jeansy, glany, skórzaną kurtkę i koszulkę jakiegoś zespołu rockowego, to albo spotkaliście indianina w okresie buntu, albo boga śmierci we własnej osobie. Oczywiście polecam drugą opcję.

-Hej - przywitał się melodyjnym głosem. - Pięknie wyglądasz. - Musicie wiedzieć, że mój wygląd się zmienia, gdy On jest w pobliżu. Moje legginsy, koszulka i botki, zmieniły się w długą, zwiewną, czarną szatę i wysoko wiązanek skórzane sandały. Typowy strój kapłanki ze starożytnego Egiptu.

-Witaj. Czemu akurat to miejsce ? Jaki ma związek ze śmiercią ? - spytałam

-Katastrofa na East River w 1904, ponad tysiąc ludzi tu zginęło. A w tym miejscu składano ciała do rozpoznania. - odparł z melancholią w głosie

-Mógłbyś czasami oszczędzić sobie albo mi szczegółów ?

-Odpowiedziałem po prostu na twoje pytanie, czy to coś złego ? - uśmiechnął się lekko. Był irytujący, to fakt, ale uwielbiałam spędzać z nim czas.Usiadłam obok i zobaczyłam dokładnie to o czym mi opowiedział. Katastrofę statku, mnóstwo migoczących postaci w strojach z epoki wychodzących z wody. Wydaje się straszne ? Rzeczywiście, ale tylko na początku. Ci ludzie zaczęli siadać wokół nas, dzieci bawiły się, a dorośli rozmawiali.

-Co tu robisz ? - spytał i spojrzał na mnie ciemnoczekoladowymi oczami.

-Co ja tu robię ? Szczerze nie wiem. Jake sprowadził do domu dwie obce dziewczyny, z czego jedna jest półboginią, a drugiej szczerze nienawidzę, ale mój głupi brat nie pozwala mi jej wyrzucić, więc to ja wyszłam. 

-A pies ?
-Ja Ci się tu żalę, a ty myślisz tylko o tych zwierzakach. Dobijasz mnie kompletnie. - zagwizdałam cicho, i u mojego boku pojawił się Duat. - Masz swojego psa. Zadowolony ? - spytałam z wyrzutem w głosie, wstałam i zaczęłam iść w stronę Mostu Brooklyńskiego.
-Hej zaczekaj ! - krzyknął za mną, ale ja nie zwracałam na to uwagi. Tylko szłam przed siebie. Wiedziałam, że nie odpuści tak łatwo, nie on.

-Czekaj. - złapał mnie i obrócił w swoją stronę - Nie możesz za każdym razem obrażać się i uciekać.

-Jesteś pewny ? - spytałam przekornie, patrząc w ciemne oczy chłopaka.

-Absolutnie - uśmiechnął się, a ja poczułam zapach bursztynowego kadzidła, który zawsze mnie uspokajał. 

-Nienawidzę, kiedy masz rację. - zmarszczyłam brwii.

-To wiem. Co u... - nie dokończył. Wiedziałam o kogo chodziło.

-Wszystko w porządku. Chciałby się z Tobą zobaczyć. - uśmiechnęłam się łagodnie. Wiedziałam, że było mu trudno mówić o Aidanie. O... naszym synu.

-Naprawdę ? - spojrzał na mnie z mieszaniną radości i zdziwienia na twarzy

-Mhm. Więc ? - spytałam

-D-dobrze. Kiedy ?

-Za dwa dni. Na Rockefferel Center ?

-Świetnie. To... do zobaczenia ?

-Do zobaczenia.

Każde z nas poszło w swoją stronę. Może, skoro on zaczął akceptować myśl, że Aidan to jego syn, to może ja mogę zaakceptować tą śmiertelniczkę ? Może...
~~~~~~~~~~~~~~

Rozdział krótki, ale nie mam pomysłu. Dedykacja tym razem dla Móżdżka na przeprosiny :)