Rozdział III ~*~Alexis~*~

Rozdział

III

~*~ Alexis ~*~

''Intryguje mnie ta dziewczyna. Wydaje się być taka odważna, pewna siebie, a jednak boi się. Tylko trudno powiedzieć czego. Może odrzucenia ?''

Usiadłam na sofie, a Duat ~ mój udomowiony szakal, który właściwie razem z Anch'iem właściwie służy Anubisowi, ale nie moja wina, że nawet jego psy wolą mnie, usiadł koło mnie tak, że mogłam glaskać jego atramentowo-czarną sierść. Półleżąc, głaszcząc 'psa' spytałam :

-Co o Niej sądzicie ? - moje pytanie było skierowane do Perseusza i Ann, a także do mojego brata, który właśnie wszedł do salonu zamyślony i usiadł w kremowym fotelu, patrząc nieobecnym wzrokiem na dywan w kremowo-czekoladowy wzór.

-Jej siostra jest urocza. - powiedział Percy

-Dla Ciebie, Glonomóżdżku wszystkie dzieci są urocze - zaśmiała się Annabeth - Prócz twoich własnych. Na pewno bardzo się o nią troszczy. - zwróciła się do mnie

Annabeth kochała droczyć się z Percy'm. To zrozumiałe, ja i Nic mieliśmy podobnie. 

-Ona wyraźnie czegoś się boi, tylko trudno powiedzieć czego. - stwierdził głosem, który brzmiał jakby z daleka Jake

-Nawet Tobie ? - uśmiechnęłam się lekko. Mój braciszek potrafił przejrzeć duszę człowieka, więc rzadko zdarzało się, żeby nie wiedział, czego dana osoba się boi. Szczególnie jeśli strach był tak widoczny.

-Nie potrafię czytać w myślach. Spostrzegawczość i łatwość oceniania to nie to samo.

-Wiem, ale bardzo mnie to ciekawi. Jedyne czego jestem pewna to tego, iż jest absolutnie zwykła.

-To chyba dobrze ? No wiesz, wasza dwójka to i tak dużo, jak na jedno miejsce. A swoją drogą kiedy wracasz na Obóz ?

-Jasne, choć nie zdziwiłabym się gdyby jej siostra była. A co do drugiego pytania to nie wiem, może za jakieś dwa dni, a co ?

-Nic, twoi chłopcy się za Tobą stęsknili. - powiedziała Ann.

-Ale taka mała ? - zdziwił się Percy

-Możliwe. - spojrzałam na zamyślonego Jake'a. - A ty co sądzisz, śpiąca królewno ?

Moje pytanie wywołało wybuch śmiechu u bliźniaków i obudziło Jake'a.

-'Co' o czym sądzę ?

-O tej dwójce, którą sprowadziłeś. Są takie ? Jak myślisz ?

-Jesteśmy jakie ? - do salonu weszła Meg. Najwyraźniej słyszała dość dużo, aby być wściekłą.

-Meggie - Jake zerwał się z fotela, co zdziwiło mnie bardzo.

-Uważacie, że jesteśmy złodziejkami czy kimś podobnym ?!

-Absolutnie nie, to nie tak. - zaczął protestować.

-Więc ?! - spytała z wściekłością. Duat zerwał się na równe łapy i obnażył kły. Zacmokałam na niego, więc usiadł z powrotem na ziemi, czujnie obserwując nowo przybyłą. A ja nawet nie wstając z sofy, użyłam jednego z wielu moich niezwykłych darów : czaromowy.

-Najpierw wszyscy usiądźmy i uspokójmy się. - Wszyscy usiedli.

-A więc ? - powiedziała znacznie już spokojniej.

-Zdania nie zaczyna się od no więc, to po pierwsze. Po drugie gdzie twoja siostra ?

-Na górze, a w ogóle co Cię to obchodzi ?

-Grzeczniej, mój pies nie lubi, kiedy ktoś podnosi na mnie głos. - Duat zawarczał potakująco.

-Kim według was jesteśmy ? - spytała

-Och, oczywiście jesteście...- już miałam powiedzieć 'Półboginiami' ale przerwał mi mój irytujący brat przerwał mi.
-Alex. Cicho !
-Ma prawo wiedzieć - zaprotestowałam z mocą

-Nie próbuj tych swoich sztuczek, wiesz czym to grozi. - spojrzał na mnie chłodno
-No, daj spokój. Nic jej nie będzie. - spojrzał na mnie wymownie - Dobra, jak chcesz.

-O czym wy do diabła mówicie ?! Kim jesteśmy ? I czemu ma być to oczywiste ? - krzyknęła

-Och, uspokój się. Nie dramatyzuj.

-Nie dramatyzuj ? Mówisz o mnie i o mojej siostrze, nie chcesz mi tego powiedzieć i jeszcze śmiesz twierdzić, że JA dramatyzuję ?! - krzyknęła, tym razem na mnie. A ja najspokojniej w świecie głaskałam łeb mojego psa.

-Przecież ja nic nie mówiłam - włożyłam w te słowa sporo czarów, tak, że zwykłego śmiertelnika na pewno by przekonały. Ona najwyraźniej nie była zwykła.

-KŁAMIESZ ! Mówiłaś o mnie i mojej siostrze i wmawiasz mi, że tak nie było. Jesteś kłamliwą żmiją.

-Jak mnie nazwałaś ? - powiedziałam głosem, który na myśl przywodził rozszczepiający się lód.

-Kłamcą. Jesteś kłamcą. Obgadujesz ludzi za ich plecami i jeszcze kłamiesz w żywe oczy. Zawsze taka jesteś czy tylko w stosunku do ludzi, którzy Ci nie pasują ?

-Zazdrościsz ? Że ja potrafię powiedzieć co myślę i czuje a Tobie to nie wychodzi ? Czy może zazdrościsz mi domu i rodziny, której nie masz ? Może rzeczywiście los Cię ciężko doświadczył, ale wyobraź sobie, że nie jesteś jedyna pokrzywdzoną osobą na świecie. A skoro tak bardzo Ci się tu nie podoba to wynoś się z mojego domu !

-Alexis, nie. Ona ma prawo tu być, bo ja ją tu zaprosiłem. - sprzeciwił mi się Jake.

-I ty ? Przeciwko Mnie ? - nie mogłam w to uwierzyć - A więc dobrze, tylko nie licz, że będę ułatwiać tej rozwydzrzonej dziewczynie życia. Wręcz przeciwnie. A teraz żegnam. - wyszłam na taras. Wskoczyłam na barierkę, co było dość sporym wyczynem zważając na piętnastocentymetrowe obcasy i tak, jakby była to najzwyklejsza rzecz na świecie zeskoczyłam w dół. Ale nie spadłam, w połowie drogi w dół zrobiłam coś, czego nie robiłam dawno. Zamieniłam się w ptaka, w pięknego orła i poszybowałam nad Manhattanem, aby spotkać się z samą Śmiercią.

~~~~~~~~~~~~~~~~

Rozdział specjalnie dla Dżerrki, zdrowiej nam szybko kochana. Mam nadzieję, że się spodoba :)